نوید ایران بهار
فرهنگِ زیستنِ باهم

سرمقاله‌ها - تاریخ: ۲۸-۰۳-۱۳۹۸, ۰۰:۰۱
انتشار تصاویر و فیلم تاسف‌انگیز از حمله چند نفردر سوادکوه به یک توله خرس و تلف‌شدن این حیوان، احساسات مردم را بشدت جریحه‌دار کرد و باعث شد بار دیگر همه‌ی طبیعت دوستان و حافظان محیط زیست به چرایی رخ دادن چنین اعمال دردناک و غیرانسانی بپردازند و هر شخص به نوبه خود به این اندیشید که چگونه می‌توان از وقوع چنین اتفاقات تلخی جلوگیری کرد؟ همواره بر این باورم که وجود قوانین روشن و شفاف در هر موضوعی می‌تواند باعث جلوگیری از اتفاقات ناگوار و گاهی ناخواسته شود اما در کنار همه‌ی الزامات قانونی وجود زمینه‌های فرهنگی و ایجاد ساختاری آگاهی‌دهنده در موضوع‌های گوناگون، می‌تواند در کنار دیگر ضروریات نقش سازنده و پیشگیری‌کننده از رفتارهای نابهنجار داشته باشد.
سازمان محیط زیست، وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم و تحقیقات، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان
صدا و سیما و همچنین دیگر نهادهای آموزشی و غیر آموزشی در خصوص ترویج فرهنگ هم‌زیستی مسالمت آمیز با حیوانات و دیگر موجودات می‌توانند تاثیر بسزایی را داشته باشند.
یک جامعه زنده و پویا، ساکن نیست و دارای حرکت است و همواره دچار تغییر و تحولات فراوان می‌شود؛ این تغییرات در ساختِ روحیات اجتماعی افراد موثر است، به نحوی که شما پس از یک دوره‌ی رونق اقتصادی و یا یک دوره رکود اقتصادی می‌توانید احوال متفاوتی را از اعضای جامعه شاهد باشید؛ بنابراین لزوم حفظ یکپارچگی در برخورد با محیط پیرامون و همچنین کنترل احساسات از جمله بایدهایی ا‌ست که همواره می‌بایست
مد نظر قرار گیرد.
قانون‌گذارن و مجریان قانون در همه‌ی زمان‌ها از متولیان فرهنگی کشور درخواست دارند، چه در وضع یک قانون و چه در اجرای یک قانون، فرهنگ‌سازان و حافظان فرهنگی را در کنار خود داشته باشند تا با حمایت ایشان بتوانند در پایداری و پذیرش قانون از سوی آحاد مردم گام‌های عملی و موثر بردارند.
آنچه مسلم است؛ نقش آموزش در جامعه بسیار پررنگ است و انسان به عنوان موجودی آموزش‌پذیر در همه‌ی فصول زندگی با قرارگیری در فضایی مناسب و فرهنگ‌ساز می‌تواند در رشد شخصی و اجتماعی خود کوشا باشد.
به عنوان مثال وجود کتب درسی با کیفیت، همراه با جذابیت محتوا، بالاخص از لحاظ بصری می‌تواند کودکان و نوجوانان را با محیط زیست و لزوم نگهداری آن برای نسل‌های آینده آشنا کند. اگر اعضای جامعه در سینما یا تلویزیون شاهد فیلم‌های داستانی و غیر داستانی با محوریت اهمیت محیط‌زیست و لزوم هم‌زیستی با دیگر موجودات زنده باشند، می‌توان جامعه‌ای را متصور شد که بسیار کمتر، شاهد صحنه‌های نظیر آنچه که در سوادکوه اتفاق افتاد باشیم.
پرورش و رشد انسان‌ها در فضایی توام با آموزش‌های لازم در زمینه محبت و تلاش برای ایجاد جهانی مملو از خصوصیات طبیعت دوستی، ناخودآگاه جامعه را به سمت احترام به دیگر موجودات سوق
می‌دهد.
نوشتن و گفتن از داستان‌هایی که بی‌خطر بودن بسیار از گونه‌های حیات وحش را برای مخاطبین تشریح می‌سازد، منجر به نگرشی مثبت به همه‌ی اجزای طبیعت خواهد شد.
بازدید از حیوانات در باغ وحش‌های
غیر استاندارد و غیراصولی یا نگه داری آن‌ها
در فضاهایی کثیف و ناسالم که با زیست این حیوانات هیچ سنخیتی ندارد؛ انسان‌ها را از کودکی با این فکر رشد می‌دهد که ما برتر هستیم و حق داریم که هر آنطور که خواستیم با دیگر موجودات رفتار
کنیم!
در مقابل اگر از فناوری و هنر برای به تصویر کشیدن حیوانات و آشنایی با آن‌ها استفاده کنیم کودکان و بزرگسالان متوجه خواهند شد که این موجودات به اندازه‌ای قابل احترام هستند که برای آشنایی و لذت شخصی حق اسیر کردن آن‌ها را نداریم و باید حق آزادی آن‌ها را به رسمیت بشناسیم و از آن جهت که انسان از نعمت داشتن تعقل و تفکر بهره‌مند است و توانسته پیشرفت‌های زیادی از نظر پزشکی و فناوری دست یابد، لازم است که از این توانایی‌ها برای ساخت جهانی زیباتر برای دیگر موجودات نیز استفاده
کند.
امید است که دست‌اندرکاران حوزه فرهنگی، قانون گذاران، مجریان قانون و از همه مهم‌تر، مردم در جهت ترویج رفتار و اعمال نشئت گرفته از طبیعت دوستی کوشا باشند و دیگر شاهد چنین اتفاقات تلخ و
ناگواری نباشیم.