کاربران محترم: دسترسی به صفحات داخلی روزنامه از ساعت 12 میسر می باشد
AFTAB YAZD NEWSPAPER
چهارشنبه, 25 فروردین 1400   Wednesday 14 April 2021
RSS فیدخوان
روزنامه در یک نگاه

جستجو در آرشیو

 Instagram.com/aftabyazd
طراحی و اجرا: هنر رسانه

زمان انتشار: 19 فروردین 1400

صفحه خبر: فرهنگی

جعفر محمدی‪-‬ عزت الله ضرغامی، مدت هاست که در صدد رئیس جمهور شدن است و کسی چه می‌داند، شاید هم بشود! در مملکتی که فردی مانند احمدی‌نژاد بدون هیچ صبغه و سابقه خاصی ناگهان رئیس جمهور شود، فردی مانند ضرغامی که عاقل‌تر و ریشه دار‌تر هم هست، چرا به پاستور نرود؟ اصلِ اساسیِ اصولگرا بودن را هم که دارد!
اما سخن من با آقای ضرغامی و نظایرشان این است که چرا حضرات وقتی محتاج رای مردم می‌شوند، فیل کلام‌شان یاد هندوستان مردم می‌افتد؟
این بخش از مصاحبه ایشان را که اتفاقاً خبرگزاری فارس هم آن را منتشر کرده است، بخوانید:
«تابلوی من «زیر میز زدن» است. زدن زیر میز ساختارها و روابط ناکارآمد. ببینید؛ من چندتا شعار دارم؛ یکی فرصت زندگی است. هرچه هم جلو می‌رویم دارم این را تئوریزه می‌کنم. آقا! به حضرت عباس (ع) مردم می‌خواهند مقداری زندگی کنند. می‌خواهند مزه این انقلاب را یک خرده بچشند. پا را باید از گردن برخی برداشت، بگذاریم نفس بکشند. »
به همان حضرت عباس (ع)، راست می‌گوید این آقای ضرغامی. مردم می‌خواهند «زندگی» کنند یا حتی به تعبیر ایشان، «مقداری زندگی» کنند.
باز هم خدا را شکر که اصولگرایی مانند ضرغامی از این که مردم زندگی نمی‌کنند، پا روی گردن‌شان است و نفس هم نمی‌توانند بکشند سخن می‌گوید و خبرگزاری اصولگرایی هم مانند فارس آن را منتشر می‌کند و الا اگر یک غیر خودی از این حرف‌های براندازانه (!) می‌زد، معلوم نبود فریادهای وااسلاما تا کجا به آسمان می‌رفت؟ ممنون آقای ضرغامی و سپاس، خبرگزاری فارس!
در مقام مقایسه، من شخصاً ضرغامی را از بسیاری کاندیداهای مطرح اصولگرا و اصلاح‌طلب معقول‌تر می‌دانم، با این حال اگر از آقای ضرغامی بپرسم که قبل از این چقدر به فکر نَفسِ مردم بودند، پرسش بدی مطرح کرده ام؟ ایشان که همین دیروز از مرز بازرگان وارد ایران نشده است! جناب ضرغامی که سال‌ها رئیس بزرگ‌ترین و فراگیرترین رسانه ایران بودند، همان زمان در سطح سازمان تحت ریاست خود، چرا پا را از گلوی مردم برنداشت تا نفسی بکشند و به قول خودشان کمی زندگی کنند؟!
کارنامه ایشان در صدا و سیما پیش روی ماست و حق داریم بپرسیم که چقدر در آن سال ها، رواداری، چندصدایی و مردم محوری در رادیو و تلویزیون ایران «ارزش» بود؟! چند نفر از مخالفان سیاسیِ جریان فکریِ ضرغامی توانستند در صدا و سیمایی که متعلق به همه مردم ایران است، تریبون داشته باشند؟
آیا آن زمان که نیازی به رای مردم نبود، سیاست‌های صدا و سیمای ضرغامی در راستای زندگی و نَفس مردم بود یا جایی بود برای تقویت جناح حاکم و تضعیف رقبا و این وسط، مردم هم هیچ ما هیچ نگاه؟!
چقدر در صدا و سیمای ضرغامی، مردم خود را دیدند و صدای خود را شنیدند و احساس کردند که یک رسانه واقعاً «ملی» دارند؟!
قضاوتی نمی‌کنم و به مردم می‌سپارم ولی فکر می‌کنم همان اندازه که برای «صدا و سیمای ضرغامی» نفس و زندگی مردم مهم بود، احتمالاً برای «دولت ضرغامی» نیز همان اندازه اهمیت خواهد داشت.
مردمی بودن در خارج از قدرت و هنگام نیاز به رای مردم، البته مختص جناب ضرغامی نیست؛ پدیده‌ای است بسیار آشنا، از دورترین روستاهای ایران که انتخابات شورای روستا برگزار می‌کنند تا پایتختی که پاستور را در خود جای داده است.
احمدی‌نژاد را یادمان هست که قبل از رئیس جمهور شدن، سخن از نوکری مردم می‌گفت و در ریاست جمهوری‌اش منتقدین و مخالفانش را منکوب می‌کرد و الان دوباره مردمی شده مثل مرحوم هاشمی رفسنجانی که در دهه آخر عمر خود که از مدار قدرت خارج بود، به اندازه کل عمرش از مردم، دموکراسی و حقوق مخالفان گفت.
صد رحمت به افراد انگشت شماری مانند سعید جلیلی و سید محمد خاتمی که در زمان قدرت (دبیری شورای عالی امنیت ملی و ریاست جمهوری) همان گونه سخن گفتند و موضع گرفتند که وقتی خارج از قدرت بودند یا نیاز به رای مردم داشتند.
اگر ضرغامی راست می‌گوید که تابلواش، «زیر میز زدن» است، اول زیر همین میز «مردمی شدنْ هنگام نیاز به رای» بزند تا بعد...! /عصرایران


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:
آفتاب یزد از چاپ نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
نظرات پس از تأیید در بخش روی خط آفتاب روزنامه چاپ می‌گردد.

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام