کاربران محترم: دسترسی به صفحات داخلی روزنامه از ساعت 12 میسر می باشد
AFTAB YAZD NEWSPAPER
چهارشنبه, 30 مهر 1399   Wednesday 21 October 2020
RSS فیدخوان
روزنامه در یک نگاه

جستجو در آرشیو

 Instagram.com/aftabyazd
طراحی و اجرا: هنر رسانه

زمان انتشار: 27 مهر 1399

صفحه خبر: فرهنگی


آفتاب یزد – گروه فرهنگی: «در همه جای دنیا خروجی فیلمساز است که اهمیت دارد، ممکن است یک کارگردان با کمترین تجربه یا سواد سینمایی فیلمی بسازد که همه را به تحسین وادار کند. در واقع پروسه صدور پروانه ساخت و سنگ اندازی‌هایی که در مسیر یک نفر برای رسیدن به مرحله کارگردانی وجود دارد چندان به سینمای ایران کمک نمی‌کند که خروجی مناسبی داشته باشد. افراد بسیاری هستند که در زمینه فیلمسازی بسیار علاقه‌مند و توانمند هستند، اما هیچگاه شرایط برای رسیدن به مرحله کارگردانی برای آنها فراهم نمی‌شود. به نظرم اگر قرار است پروسه پروانه ساخت به خروجی سینما کمک کند و امکان بروز استعدادهای مختلف در سینما را فراهم سازد، باید شرایط برای دریافت این مجوز برای کسانی که اولین تجربه خود در زمینه فیلمسازی را کسب می‌کنند، آسانتر باشد. ممکن است یک فرد شرایط مالی خوبی داشته باشد و بدون هیچ سختی به محض اینکه فکر فیلمسازی به سرش زد چند فیلم کوتاه بسازد یا حتی فیلم‌هایی که ساخته شده‌اند را به نام خود با تغییر تیتراژ معرفی کند، رزومه‌ای برایش فراهم شود، با تهیه‌کننده‌ای به نتیجه برسد و مجوز را دریافت کند و ممکن است فردی با استعداد و توانمند سال‌ها برای رسیدن به این شرایط تلاش کند و هیچگاه امکان دریافت مجوز برایش فراهم نشود.»
آنچه خواندید بخش‌هایی از سخنان مریم بحرالعلومی کارگردان جوان سینما بود که چندی پیش در گفت و گویی درباره مسائل و مشکلاتی که بر سر راه فیلمسازان جوان و تازه کاری که قصد حضور در عرصه سینما و گاهاً تلویزیون را دارند، وجود دارد بیان شده بود. سخنانی که نشان می دهد کسانی که می‌خواهند وارد عرصه رسانه های تصویری شوند از همان ابتدا باید کفش آهنی به پا کرده تا برای ورود به این عرصه خود را برای مبارزه و جنگی تن به تن که تمامش برای رسیدن به هدف هایی است که به لحاظ فرهنگی می توان آنها را هدفهای ارزشمندی قلمداد کرد آماده کنند، اما نکته مهم و ظریفی که در این میان وجود دارد، اینکه موضوع فقط محدود به کسانی که می‌خواهند وارد عرصه فعالیت در رسانه های تصویری شوند، نمی شود بلکه عموما در هر فعالیتی، جوانانی که می خواهند شروع به کار کنند با موانع مختلفی مواجهند که یکی از آنها که شاید بتوان آن را مهمترین این موانع دانست مسئله دریافت مجوز برای شروع فعالیتی است که جوان یا از روی علاقه و یا به جبر زمانه (شرایط اقتصادی و عدم توانایی برای انجام کار دیگر) می‌خواهد وارد آن شود. بی شک همه ما کسانی که در میانسالی قرار داریم کم و بیش چنین دورانی را از سر گذرانده ایم. هنگامه ای که می خواستیم برای اولین بار وارد حرفه ای شده تا به وسیله آن به کسب درآمد و روزی حلال دست یابیم، اما یا با در بسته ی نداشتن تجربه مهارت و همچنین رزومه کاری مواجه می‌شدیم و یا آزمونهای مختلف استخدامی که برای حضور در هر کدامشان باید هزینه ای را هم پرداخت می کردیم روبرو می شدیم و دست آخر هم دست از پا درازتر به دلیل وجود این موانع نمی توانستیم تاریخ شروع فعالیت مان در حوزه کاری که می خواستیم وارد شویم را در دوران جوانی مان رقم بزنیم تا بتوانیم از نیروی شاداب دوران شباب مان برای خلق کارهای مهم و ماندگار استفاده کنیم. این در حالیست که در گذشته های دور در همین سرزمین از این موانع و مشکلات خبری نبود ویا اگر هم بود زور جوانان و نوجوانانی که می خواستند فعالیت حرفه ای خود را در یک زمینه «مثلا هنر» آغاز کنند، به موانع و مشکلاتی که در آن زمان وجود داشت، می چربید و آنها می‌توانستند از روی این موانع عبور کرده و کار خودشان را انجام دهند. نمونه چنین جوانان موفقی که در گذشته در عرصه هنر فیلمسازی کار خودش را آغاز کرد، علی حاتمی است. جالب است بدانید این کارگردان صاحب سبک سینمای ایران اولین فیلمش را در حالیکه تنها ۲۵ سال بیشتر نداشت، ساخت. فیلمی که هنوز پس از گذشته بیش از ۵۰ سال جزو یکی از بهترین فیلم‌های سینمای ایران قلمداد می شود. فیلمسازی این کارگردان بزرگ سینمای ایران در حالی اتفاق افتاد که او در حالی که تنها ۲۱ سال داشت، اولین نمایش خود را با نام «دیب (دیو)» که اتفاقا از اولین نوشته های بود در تالار دانشکده هنرهای دراماتیک به روی صحنه برد، اما با تمام این تفاسیر ممکن است عده ای مدعی شوند که اگر هنرمندی مانند علی حاتمی توانست به مدارج بالای هنری آن هم در سنین جوانی دست یابد، از اراده، پشتکار و تصمیمی که برای رسیدن به هدف خودش داشته به چنین جایی رسیده و اینکه مدعی شویم در آن زمان مانع خاصی بر سر راه جوانان نبوده و به این دلیل آنها توانستند پله‌های ترقی را طی کنند منطقی نیست. در نگاه اول شاید بتوان چنین دلیلی را پذیرفت، اما اگر اینگونه است نام های دیگری چون مسعود کیمیایی، داریوش مهرجویی، ناصر تقوایی، عباس کیارستمی، علی نصیریان، داوود رشیدی، عزت الله انتظامی، جمشید مشایخی، محمدعلی کشاورز و... در آن زمان از چه طریقی توانسته اند وارد عرصه هنر شوند و به فعالیت در این حوزه ادامه دهند؟ بر هیچکس پوشیده نیست که هنرمندی مانند علی حاتمی از توانایی و اراده و تصمیم منحصر به فردی برای حضور در عرصه فعالیت های هنری آن هم در دوران جوانی برخوردار بوده، اما نبود موانع و یا به عبارت بهتر کم بودن موانع مختلف بر سر راه ورود هنرمندان جوان کمک شایانی به این افراد کرده تا قدم‌های خود را مستحکم تر بردارند و همین کمبود موانع باعث شده افراد دیگر هم بتوانند برای فعالیت در این حوزه آستین هایشان را بالا بزنند و شروع به کار کنند و از همان ابتدا آنقدر در کار و حرفه خودشان موفق باشند که تصمیم به ادامه فعالیت بگیرند و حتی تا امروز هم در این حوزه ماندگار باشند. از سوی دیگر اگر از همین افرادی که حالا دیگر از موسفیدها کرده های عرصه هنر هستند، بپرسید که در زمان جوانی با چه موانعی برای ورود به حوزه هنر مواجه بودید مهمترین دلیل شان شاید این باشد که خانواده هایمان مخالفت می‌کردند، مسئله‌ای که امروز دقیقاً برعکس شده، به نحوی که خانواده‌ها از اولین موافقان حضور فرزندانشان در عرصه هنر در همه زمینه ها هستند، اما متاسفانه دلایل بیشمار دیگری وجود دارد که باعث می شود جوانان علاقه مند به حضور در عرصه های مختلف هنری نتوانند وارد این حوزه ها شوند و به کار و فعالیت در هرکدام از بخش ها مبادرت ورزند، تازه اگر در این میان جوان یا جوانانی بتوانند پس از گذراندن هفت خوان رستم وارد عرصه هنرهای مختلف شوند شرایط کار گاه آنقدر سخت و ناامید کننده شده که یا در اوایل راه و یا در میانه آن عطای فعالیت در آن حوزه هنری را به لقایش بخشیده و به قول معروف چهار گوشه تشک هنر را می بوسند و آن را کنار می‌گذارند. اصلا چرا راه دور برویم نمونه بارز رخ دادن چنین ادعایی، عدم فعالیت ناصر تقوایی کارگردان متبحر و توانای سینمای ایران است که به دلیل همین شرایط و موانعی که بر سر راه او نیز که از پیشکسوتان عرصه هنرهای تصویری است، وجود دارد از فعالیت در عرصه سینما کناره گیری کرده و سال هاست پشت هیچ دوربینی ننشسته، در حالیکه می دانیم یکی از اسطوره های سینمای ایران است، اما وقتی از او می پرسید چرا دیگر فیلم نمی سازی؟ چشم من در چشم تو می شود و می گوید: «در چنین شرایطی با وجود این موانع و مشکلاتی که در حوزه سینما وجود دارد ترجیح می دهم کارگردانی نکنم.» حال در نظر بگیرید وقتی پیشکسوتی که کارکشته یک حوزه فرهنگی است و به تمام چم و خم و ریزه کاری ها و جزئیات آشنایی کامل دارد، به خاطر بروز مشکلات و موانع از فعالیت کناره‌گیری می‌کند، جوانان چگونه می توانند به این فضا وارد شده و فعالیت هنری خود را آغاز کنند.
البته آنطور که مریم بحرالعلومی می‌گوید و همانطور که همه ما می‌دانیم در همه جای دنیا وضعیت کاملا متفاوت است. در آنجا مهم نیست که تو یک جوان تازه کار باشی و یا فردی که سالهاست در حوزه سینما فعالیت می کند، این درست که پیشکسوت ها و کسانی که در کار حرفه‌ای هستند، از امکانات و موقعیت‌های خوبی برای ساخت فیلم‌های مختلف برخوردارند، اما دلیل نمی‌شود که فردی که جوان است و تازه می‌خواهد وارد عرصه هنر شود به دلیل کم تجربگی و نداشتن رزومه کاری و شاید مسائل دیگر با موانع مختلفی برای انجام کار در حوزه که به آن علاقه داشته و حتماً توانایی اش را نیز دارد، مواجه شود. بحرالعلومی می گوید خروجی فیلمساز مهم است اینکه ممکن است یک کارگردان در اولین کار سینمایی اش یک شاهکار خلق کند و یک شبه به جرگه کسانی که سال‌ها در این زمینه فعالیت کرده‌اند، بپیوندد. این یعنی نه تنها مانعی برای انجام فعالیت وجود ندارد، بلکه متولیان و مسئولان حوزه های فرهنگی در آن کشورها، راه را برای حضور این جوانان باز می کنند و حتی کمکشان هم می کنند، چرا که معتقدند اگر به این جوانان میدان داده شود آنها کارشان را خوب بلدند. مسلم است وقتی خروجی یک هنرمند در کاری که انجام می دهد مهم باشد و در اولویت قرار داشته باشد از همان ابتدا خلاقیت و نوآوری ها شروع به شکوفایی می‌کنند و این یعنی خروجی که قرار است در پایان پرده برداری شود، بسیار باشکوه تر خواهد بود. مسئله ای که در کشور ما متاسفانه امکان رخ دادنش حتی صفر هم نیست و ای کاش که این امکان صفر در همین نقطه باقی می ماند که اگر چنین بود جوانان این مرز و بوم باز هم توانایی این را داشتند که استعدادهای خود را به منصه ظهور برسانند، اما سخن کارگردان فیلم سینمایی «پاسیو» آنجا که می گوید «افراد بسیاری هستند که در زمینه فیلمسازی بسیار علاقمند و توانمند هستند، اما هیچگاه شرایط برای رسیدن به مرحله کارگردانی برای آنها فراهم نمی شود» نشان دهنده این است که شرایط و موانع متعدد برای فعالیت برخی جوانان در عرصه فیلمسازی و سینمایی دیگری بسیار پایین تر از حد نصابی تحت عنوان صفر است. البته همه ما می‌دانیم که این شرایط و موانع برای همه افرادی که دوست دارند در این حوزه فعالیت کنند، یکسان در نظر گرفته نمی‌شود. آنطور که کارگردان فیلم سینمایی «شهربانو» بیان می‌کند از میان دو نفر که دوست دارند درعرصه سینما فعالیت کنند و طبعا برای ورود به این حوزه به رزومه کاری احتیاج دارند آن شخصی برنده خواهد بود که به لحاظ مالی از توانایی بالاتری برخوردار است، چرا که او با منابع مالی که در اختیار دارد خیلی راحت می تواند در حوزه تولید فیلم های کوتاه چند اثر را تولید کند و از این طریق شرایط را برای ورود خود به حوزه هنر آسان تر نماید. مسلم است در چنین حالتی ورود این فرد به حوزه هنر در مقایسه با فردی که از امکان مالی برخوردار نیست، عادلانه صورت نگرفته است. این عدم وجود عدالت به مفهوم آن است که موانعی وجود دارد که برخی توانایی عبور از آن را دارند و برخی دیگر امکان عبور از آن را ندارند.
اما آنچه می توان از آن به عنوان مهمترین قسمت سخنان مریم بحرالعلومی یاد کرد این است که او از مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی درخواست می کند که به جای قرار دادن موانع متعدد بر سر راه جوانان علاقه مند به عرصه سینما، توجه خودشان را معطوف به خروجی و نتیجه کاری که هر فرد از فعالیت خود به دست می آورد، نمایند تا اینگونه امکان بروز استعدادهای ناب و منحصر به فرد که در نگاه کلی می‌توانند باعث پیشرفت صنعت سینما در کشورمان باشند،
فراهم آید.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:
آفتاب یزد از چاپ نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
نظرات پس از تأیید در بخش روی خط آفتاب روزنامه چاپ می‌گردد.

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام