کاربران محترم: دسترسی به صفحات داخلی روزنامه از ساعت 12 میسر می باشد
AFTAB YAZD NEWSPAPER
پنج شنبه, 14 فروردین 1399   Thursday 2 April 2020
RSS فیدخوان
روزنامه در یک نگاه

جستجو در آرشیو

 Instagram.com/aftabyazd
طراحی و اجرا: هنر رسانه

زمان انتشار: 20 تیر 1395

صفحه خبر: اجتماعی

امروزه آدم‌های زیادی دیده می‌شوند که در حالی که سیم‌هایی از گوش‌هایشان خارج شده، مشغول "شنیدن" چیزهایی هستند. قطعا "هدفون" را باید وسیله خوب و ارزنده‌ای به حساب آورد که توسط آن هم می‌توان به گوش سپاری به موسیقی‌های دوست داشتنی و دلبخواه اقدام کرد و هم دست اندرکار تقویت "زبان" گردد.علاوه براینها یک خوبی دیگر "هدفون" این است که در مترو و اتوبوس که "کار خاصی نمی‌توان انجام داد" به یاری آدمی شتافته و موجب می‌گردد اوقات "او" به گونه‌ای غیر از بطالت سپری گردد.با این حال باید توجه داشت که "هدفون" هم مانند بسیاری از وسایل مورد استفاده در زندگی شخصی بدی‌هایی هم دارد.به عنوان مثال استفاده از "هدفون" حواس آدم را حسابی پرت می‌کند و هم باعث می‌شود "او" ناغافل سر از زیر چرخ‌های سبک و سنگین موتور، دوچرخه و ماشین‌های گذری در بیاورد و هم موجب می‌گردد دیگرانی که سر و کارشان به "حواس پرت" افتاده تنها به مدد "بال بال زدن" های فراوان و "عقب و جلو رفتن" های غیر متعارف و "درآوردن شکلک‌ها و اداهای عجیب و غریب"، "طرف حساب" و "هدفون در گوش" را متوجه اینکه "کارشان پیشش گیر است" و "بد نیست هدفون را چند دقیقه‌ای از گوشش در بیاورد" نمایند. از سوی دیگر استفاده گسترده و بیش از مقدار لازم از "هدفون" خیلی از دست اندرکاران امور اجتماعی را نگران بار آمدن غیر طبیعی افراد نموده زیرا به زعم این عده به سر بردن فراوان در دنیای مجازی،در ارتباطات واقعی آدم‌ها اختلال به وجود آورده و موجب می‌شود یکی از متهمین ردیف اول "انزوا" و "افسردگی" ایرانی،"هدفون" شناخته شود.روی این حساب است که بسیاری از افراد گوش سپردن به موسیقی زنده را بیش از موسیقی بر آمده از "هدفون" پسند کرده و آموزش زبانی را کارآمد تر می‌بینند که سر کلاس و با حضور هم شاگردی‌ها و اساتید، تدریس می‌گردد. مسلما معایب و ایرادات فوق چیزهایی نیستند که از دید استفاده کنندگان از "هدفون" پنهان مانده باشد.لذا در استفاده از "هدفون" چیزی باید موجود باشد که هر چند چندان به چشم نمی‌آید، خیلی‌ها را به کار گیری "هدفون" ترغیب و تشویق می‌نماید.ما ایرانی‌ها به همان اندازه که از شنیدن و گوش دادن خوشمان نمی‌آید،عاشق و دلباخته حرف زدن هستیم و در این حرف زدن هم به اینکه یکی دو نفر از اطرافیانمان شنونده سخنانمان باشند رضا نمی‌دهیم.به عنوان مثال اگر در اداره حرف می‌زنیم دوست داریم که آن اتاقی‌ها را هم به فیض برسانیم و اگر در اتوبوس مشغول سخنرانی هستیم بد نمی‌بینیم که سخنان ما به گوش افرادی که در سر یا ته اتوبوس قرار گرفته‌اند هم برسد.این در حالی است که خیلی از شنوندگان، سخنان گویندگان را "به درد نخور" دیده و یا آنها را "مورد علاقه من نیست" ارزیابی می‌کنند. جالب است که گوش سپاری به سخنان ناخواسته و بی‌هدف آنچنان برای ما عادی شده که اگر احیانا کسی در مقام اعتراض به سخنرانی با تنالیته بالای شخصی بر خاسته و از "او" تقاضا کند که آرامتر صحبت نماید، جواب‌های منطقی و قانع کننده و مردم پذیر "این همه دارند گوش می‌دهند" و "دوست نداری گوش نده" را دشت خواهد نمود. با این اوصاف یکی از دلایلی که باعث شده ما ایرانی‌ها بسیار از "هدفون" خوشمان بیاید این است که دوست نداریم شنیده‌هایمان را وفق علایق دیگران سامان دهیم. به عبارتی دیگر ترجیح می‌دهیم به جای اینکه شنونده سخنانی که اصلا دوستشان نداریم و یا بدردمان نمی‌خورند باشیم، سر از حرف و حدیث‌ها و آهنگ‌هایی در بیاوریم که انتخابی خودمان هستند و هم هر وقت دوست داشتیم می‌توانیم بی خیالشان شویم و هم هر موقع دلمان خواست قادریم صدایشان را کم و زیاد کنیم!


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:
آفتاب یزد از چاپ نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
نظرات پس از تأیید در بخش روی خط آفتاب روزنامه چاپ می‌گردد.

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام