کاربران محترم: دسترسی به صفحات داخلی روزنامه از ساعت 15 میسر می باشد
AFTAB YAZD NEWSPAPER
یکشنبه, 29 مهر 1397   Sunday 21 October 2018
RSS فیدخوان
روزنامه در یک نگاه

جستجو در آرشیو

 Instagram.com/aftabyazd
طراحی و اجرا: هنر رسانه

زمان انتشار: 07 آبان 1394

صفحه خبر: صفحه آخر

[فرشید خیرآبادی]- صدای شُرشُر آب، آبی که روی سنگ ها و تنگه های مسیر رود می ریزد و می پاشد و پیش می رود، هیاهوی سیرسیرک های بی تاب که پشت هم می خوانند و سیرسیرک هایی که منقطع سیرسیر می‌کنند. نجوای پرندگان جنگلی عجیب که نامشان را نمی دانم و آوازشان ناله فام است و دسته پرنده هایی که در جواب هم می خوانند.
هوا گرم و مرطوب است. چیزی جز برگ هایی پف کرده و خیس به رنگ های بیشتر سبز و کمتر زرد نمی بینم. ریشه درختان که همچو خاطرات من بخشی آشکار و بخشی پنهان اند کم کم چشم می خورند. سرم را تکان
می دهم، تنه درختان با اندازه هایی گوناگون و رنگ هایی متنوع ظاهر می شوند، درختی که سبزینگی تا بالای تنه آن پیشروی کرده، همچون بهار در قلب شب های زمستان، پیش تاخته. آنیکی درخت خم شده، باز هم خم، آنقدر خم که تنه اش به جای آسمان سر به زمین می ساید. برگی گه گاه از آسمان جنگل می چکد و چرخ می خورد تا به روی
برگ های بر زمین ریخته بخوابد.
همچنان آوای آب در برخورد با سنگ ها و در آمیخته با نجوای پرنده ای که جیغ می کشد شنیده می شود اما سیرسیرک ها می خواهند خاموش شوند مثل نور در جنگل که آرام آرام به تیرگی بدل می شود. روشنایی اندکی بر بستر جنگل می تابد، انگار شب فرا می رسد. آسمان را نمی بینم و تنها زمین و برگ ها و تنه های درختان. هوایی که شرجی تر، خفه تر می شود را حس می کنم. من هنوز نفس می کشم.
حوالی ظهر بود که مرا اینجا آوردند. ویلای من کمی دورتر از جنگل است، در جایی زیبا، تکیه داده بر بستر صخره و کوه ها. جایی دنج و آرام و دلچسب.
سه روز پیش همراه همسرم، لیلا به اینجا آمدیم تا حال و هوایی عوض کنیم. من به کسی نگفتم که به کجا می رویم. می خواستم چند روزی در آرامش باشیم و تنها. به لیلا هم گفتم به کسی نگوید تا مزاحمی سر و کله اش پیدا نشود و یا با تلفن های بی دلیل آرامشمان را به هم نریزد. حتی
موبایل هایمان را خاموش کردیم و به ییلاق آمدیم. ظهر بود که به ویلا رسیدیم. این سه روز گذشته کمی حالم بهتر شده است. امیدوار بودم هر روز حالم بهتر شود و رابطه ام با لیلا هم رنگ دیگری بگیرد.
امروز صبح برای قدم زدن به جنگل رفتم. ساعتی در آرامش، نور، رنگ و صدای جنگل چرخیدم و همچون رقصنده ای که رقص را سال ها از او گرفته باشند و حالا دوباره به دنیای رقص بازگشته باشد می چرخیدم و تاب
می خوردم تا روحم خالی شود و پر عطر جنگل.
اندک اندک دلشوره پیدا کردم، بالاخره دلشوره ام اینقدر زیاد شد که تصمیم گرفتم به ویلا باز گردم. پس از دقایقی به ویلا رسیدم، حیاطی بزرگ که دورش را دیوارهایی از سبزینگی گرفته است، پرچین هایی زیبا و دل انگیز. بعد ورود به حیاط سه جاده می بینی، یکی به حیاط پشتی ویلا می رود، یکی به زیر زمین و دیگری مستقیم به ویلا. جاده ها را سنگفرش کرده بودیم، سنگ هایی کوچک و رنگارنگ، حتی به رنگ آبی، حتی سرخ؛ میان سنگی تا سنگ دیگر خاکی کوبیده. میان راه ها درختچه هایی کاشته بودیم و گل کاری زیبا. حیاط به شیوه باغ های ژاپنی تزیین شده است. پر از بوی سبزینگی و گیاه هایی رنگارنگ، گل هایی درخشان و خوش عطر. در شبانگاه دور حیاط و در میانه جاده ها و دورادور ویلا نور پردازی شده، انگار آسمان شب به زمین افتاده و روی حیاط و ویلا پهن شده باشد. بهشت در شبانگاهان هم زیبا بود.
به میانه جاده که برسی، ویلا خودنمایی می کند، کوچک و درخشان با سقفی شیروانی و دور تا دور شیشه. دیواری نداشت و همه چیز شیشه ای بود با در هایی کشویی، شبیه ساختمان های سنتی ژاپن. ویلا پنج پله از سطح زمین بالاتر و روی سکویی وسیع بنا شده بود. بخشی از سقف هم شیشه ای بود تا آسمان خودش را درون ویلا بپاشد و نور از دیوارهای
شیشه ای به داخل ساختمان بخزد.
آرام آرام جاده را طی کردم و هر لحظه دلشوره و دلهره ام بیشتر
می شد. وارد خانه شدم. لیلا در دید بود. روی کاناپه لم داده با لباسی سپید،
صورتی ، جواهراتی که داشت در نور می درخشید و با رنگ سبزی که از حیاط به داخل ویلا پاشیده رنگ آمیزی می‌شد. نگاهش کردم و جلو رفتم. نور از سقف شیشه ای، خود را به روی لیلا می پاشید و چشم های
آبی اش می درخشید. لبخندی زیبا بر لبش نقش بسته بود. با لیلا چند گام فاصله داشتم...
سوزش و داغی عمیقی در سینه ام پیچید. نفسم به یکباره قطع شد. انگار تمام جهان مکث کرد. پیراهنم همچون لبان لیلا سرخ شد. خون در تار و پود پیراهن دوید و به سرعت رنگ پیراهن سپید به سرخی گرایید. بی اراده برگشتم. مردی پشتم ایستاده بود و قمه ای را در کمرم فرو کرده بود و لبخند می زد. چهره ای آفتاب سوخته و هیکلی گنده و بی قواره با حالتی که مشخص میکرد از پایین ترین طبقات انسانی ست. قدی معمولی و چاق، دندانهایی چرک و نیمه سالم، زخمی بر گوشه ابروی سمت چپ که
تا به روی صورتش پایین آمده بود و دستانی بسیار بزرگ و زشت داشت. پیدا بود نیمی از عمرش در زندان سپری شده است. لباس هایی پوسیده و بی ارزش و تیره بر تن داشت. روی برگرداندم و لبخند لیلا را دیدم و بر زمین فرو افتادم. دقایقی بعد، مرد زشت پایم را می کشید تا از خانه بیرون ببرد. مرا به بیرون ویلا کشید و از پله ها پایین انداخت و در طول جاده
می کشید لباس هایم سنگفرش جاده را پاک و خونم آن را رنگ می‌کرد، انگار با آبرنگ می خواستم جهانم را نقاشی و زمین را زیباتر کنم. مرد ایستاد. لیلا که دنبالش بود، در صندوق عقب اتومبیلم را گشود و مرد مرا درون صندوق عقب انداخت. همه چیز سیاه شد... .
اتومبیل ایستاد، در صندوق عقب باز شد و من، نیمه جان لیلا و مرد را دیدم در هاله ای از سیاهی و نور. مرا بیرون کشیدند و روی زمین انداختند. وقتی به زمین خوردم فهمیدم در جنگل هستم و صورتم روی بستر جنگل است روی خاک و نم و برگ ها. آن دو نفر با اتومبیل من از جنگل رفتند، فقط صدای رفتن را شنیدم. من فقط می‌توانستم برگ ها و تنه درختان را ببینم و خون قلبم که بر خاک جنگل راه می‌رفت و برگ ها را خیس و رنگ می‌کرد، انگار می‌خواستم با آبرنگ کف جنگل و برگ ها را نقاشی کنم.
مورچه ها و حشرات از خون من می گریختند. آرام آرام صدای جنگل بیشتر
می‌شد و نور کمتر و کمتر. تمام شکل ها و رنگ ها به صدا ها تبدیل
می شدند و من عمیق گوش می‌کردم.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:
آفتاب یزد از چاپ نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
نظرات پس از تأیید در بخش روی خط آفتاب روزنامه چاپ می‌گردد.

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام