کاربران محترم: دسترسی به صفحات داخلی روزنامه از ساعت 12 میسر می باشد
AFTAB YAZD NEWSPAPER
شنبه, 27 بهمن 1397   Saturday 16 February 2019
RSS فیدخوان
روزنامه در یک نگاه

جستجو در آرشیو

 Instagram.com/aftabyazd
طراحی و اجرا: هنر رسانه

زمان انتشار: 21 بهمن 1397

صفحه خبر: صفحه آخر

در این مقاله سعی بر آن دارم تا 7 پروژه فاخر و تاثیر گذار پس از انقلاب را بررسی کنم. آنچه در انتخاب این 7 پروژه موثر بوده است، خاص بودن و رو به جلو بودن آنها در زمان طراحی و ساخت، و هم تاثیر آنها برا معماری پس از خود می‌باشد. نگارنده این ادعا را ندارد که این 7 پروژه، تنها پروژه‌های فاخر و تاثیر گذار پس از انقلاب هستند، لیکن در این انتخاب هفتگانه معماری، سعی بر آن بوده است که عناصری چون: خاص بودن، رو به جلو (آوانگارد) بودن، پذیرفته شدن از طرف جامعه و تاثیر بر فضای معماری ِ پس از خود، مد نظر قرار داشته است.
در گرد آوری این مقاله از سایت‌های archline.ir، aoaonline.ir و caoi.ir استفاده شده است.

صادق رشیدی فرد مهندس معمار


پل طبیعت (معماران: لیلا عراقیان - سحر یاسایی، علیرضا بهزادی)
پل طبیعت یک پل سه طبقه غیرخودرویی و پیاده‌رویی است که در تهران قرار دارد و از مهرماه ۱۳۹۳ افتتاح گردیده است. این پل از عرض بزرگراه مدرس می‌گذرد. طول این پل ۳۰۰ متر بوده و سازه‌اش ۲۰۰۰ تن می‌باشد. پل طبیعت بزرگ‌ترین پل غیرخودرویی ایران محسوب می‌شود. پل طبیعت زیر نظر شرکت نوسازی عباس‌آباد ساخته شده است. برای ساخت این پل ۱۴۰۰۰ قطعه فولادی در ابعاد مختلف در ارتفاع ۴۰ متری زمین برشکاری، سر هم و نصب شده است. با ساخت پل طبیعت بوستان‌های طالقانی در شرق و آب و آتش و بنادر در غرب زمین‌های عباس‌آباد به هم متصل می‌شوند. پل طبیعت ۷۰۰۰مترمربع مساحت دارد. این پل به گفته مدیر عامل سازنده آن نماد جدیدی برای شهر تهران است. زمان احداث سازه پل حدود دو سال طول کشید. برای بنای این پل بیش از ۱۰۲ کیلومتر جوشکاری و ۶۲۰۰ متر مکعب بتن‌ریزی انجام شده است. این پل در ۲۰ مهر سال ۱۳۹۳ افتتاح شد.
پل طبیعت انتخاب اول مردم و جزو ۵ انتخاب برتر ۳۰۰ معمار برجسته جهان در مسابقه معماری شهری (A+ (architizer awards در سال ۲۰۱۵ شد. پل طبیعت در سال ۱۳۹۲ به‌عنوان سازه برتر فولادی ایران شناخته شد. سال ۱۳۹۳ جایزه بین‌المللی خشت طلایی به پل طبیعت داده شد. سال ۱۳۹۳ پل طبیعت در زمره ۶ پل برتر ایران قرار گرفت. این پل جایزه معماری آقاخان در سال ۲۰۱۶ را نیز دریافت کرده‌است.

مجتمع سینمایی دزفول: (معمار: فرهاد احمدی)
یکی از این مجتمع‌های زیبای فرهنگی، در شهر دزفول در استان خوزستان قرار دارد که با نام مجتمع فرهنگی سینمایی دزفول شناخته می‌شود. این فرهنگسرای زیبا که دارای طراحی و معماری خاصی است، شهرتی جهانی پیدا کرده است. مهندس طراح این بنا، فرهاد احمدی است که پس از طراحی سازه که چندین سال به طول انجامید، آن را در جشنواره روروز نروژ شرکت داد و توانست عنوان پروژه منتخب را از آن خود کند. برگزیده شدن پروژه در جشنواره سبب شد که طرح، مورد توجه بیشتری قرار گیرد. ساخت این پروژه به صورت عملی در سال۱۳۶۷ شمسی آغاز و در سال ۱۳۷۲ پایان یافت. این طرح که توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی حمایت می‌شد، به صورت یک طرح ملی شناخته شد.
اهمیت این پروژه، از آن جهت بود که طرح بنا منعکس‌کننده مفاهیم بنیادین دزفول در ایجاد فضا و استفاده از هندسه مالوف در ترکیب با مصالح بومی بود. این بنا از فناوری مدرن عصر خود نیز بهره می‌گرفت و در واقع ساختمانی با ویژگی‌های منطقه‌ای بود که امکان درک جهانی را داشت. نظر به اینکه امروزه در برخی بناها طراحی معماری بر اساس الگوهای ایرانی اصیل و فرهنگ ایرانی انجام نمی‌شود، مجتمع فرهنگی دزفول به عنوان بنایی نمونه، که طراحی آن بر اساس در نظر گرفتن ریشه‌های معماری ایرانی و فرهنگ منطقه شکل گرفته است، از اهمیت بسیاری برخوردار شد که می‌توانست الگویی برای دیگر مهندسان ایرانی برای ساختن بناهایی با هویت فرهنگ ایرانی در نظر گرفته شود.

پردیس سینمایی ملت: (معمار: رضا دانشمیر و کاترین اسپریدینوف)
پردیس سینمایی پارک ملت در منطقه ۳ شهرداری تهران و در زمینی کشیده و نامنظم به مساحت ۶۰۰۰مترمربع در منتهی‌الیه جنوب غربی پارک با زیربنای ۱۵۰۰۰ متر مربع بین سال‌های ۱۳۸۳ و ۱۳۸۷ خورشیدی طراحی و اجرا گردید. هدف عمده‌ی ایجاد این مجموعه در پارک ملت، ارائه‌ی خدمات علمی، فرهنگی و هنری در رده‌های مختلف سنی است که در دو بخش کودکان و بزرگسالان قابل تقسیم ‌است. بخش کودکان با دارا بودن سینمای کودکان، تئاتر، مرکز علمی و فضاهای نمایشگاهی، این امکان را فراهم می‌سازد تا در طول روز کودکان همراه مربیان و معلمان خود از فیلم‌های علمی‌ـ‌تفریحی مرکز استفاده کنند. بخش بزرگسالان که شامل سالن‌های نمایش فیلم، رستوران و کافی‌شاپ می‌باشد، فضای بحث و تبادل نظر را در کنار گذران اوقات فراغت در پارک فراهم می‌آورد. پیوستگی دو بخش کودکان و بزرگسالان از ویژگی‌های منحصربه‌‌فرد این مجموعه است که امکان مراجعه خانواده شامل والدین و فرزندان را به مرکز فراهم می‌سازد. به‌طوریکه برای هر یک از افراد خانواده فعالیت علمی و تفریحی خاصی پیش‌بینی شده است.
این ساختمان در یک نگاه، فرمی کشیده دارد و حجم آن یادآور فرم‌های اکسپرسیونیستی است و زیبایی‌شناسی آن ریشه در دیدگاه‌ مینیمالیستی دارد، ولی لزوماً خود پروژه مینیمالیست نیست. طرح پروژه از معدود طرح‌هایی است که در ایران اجرا شده و به زیباترین بیان ممکن سازه و فرم معماری آن در یک همگونی کامل نسبت به هم طراحی شده‌اند. به عبارتی دیگر، معماری پروژه محصول سازه و فرم آن می‌باشد. درست همین دیدگاه است که طرح پروژه را از یک دیدگاه فیزیکی مدرن، یعنی حل عملکرد و رسیدن به فرم و سازه معماری، جدا می‌نماید. لازم به ذکر است که این سخن، نه به این معنی است که عملکرد پروژه مهم نیست و یا نسبت به سازه و فرم معماری آن از اهمیت پایین‌تری برخوردار است. در اینکه عملکرد پروژه باید به ملزومات برنامه‌ی فیزیکی آن نیز پاسخ دهد، شکی نیست.


مجتمع ورزشی رفسنجان (معمار: مرحوم سید حمید میرمیران)
این مجتمع در سال 1373 طراحی و در سال 1380 ساخته شد. مجموعه ورزشی رفسنجان یکی از سه‌ساختمان مجتمع فرهنگی-ورزشی رفسنجان است که در زمینی به مساحت 7500 متر مربع و به شکل ذوزنقه قائم الزاویه طراحی شده است.
این مجتمع شامل دو بخش اصلی ی استخرهای سرپوشیده و روباز و سالن‌های ورزشی است. زیربنای ساختمان حدود 3500 متر مربع و مساحت محوطه سازی حدود 3200 متر مربع می‌باشد.
نکته بارز در معماری مجتمع ورزشی رفسنجان، الگوبرداری از معماری یخچال‌های قدیمی منطقه‌ی کرمان است که نمونه‌ای از آن هنوز در منطقه رفسنجان وجود دارد. این الگو با تکنولوژی روز هماهنگ شده است.
این مجتمع همانند ترکیب فضایی یخچال‌های سنتی از یک بخش غیر شفاف یعنی گنبد مخروطی شکل و یک بخش شفاف شامل یک دیوار بلند و یک سقف شیشه‌ای مورب گسترده بر روی استخر تشکیل شده است. سقف شیشه‌ای شیب دار تعبیری از سایه ی دیوار بلند یخچال است که تجسم فضایی یافته است. این دو جلوه خارجی متضاد، درون را به هم متصل و با هم یکپارچه می‌سازند.
در طراحی این بنا، گروه بندی و تفکیک روشن کارکردها، تنظیم دقیق مسیر حرکت مراجعان و کارکنان و در نهایت اثری هماهنگ با معماری و اقلیم منطقه کویری منتهی شده است.


ایده ابرخشت (مرحوم نادر خلیلی)
ابرخشت که حاصل حدود ۳۰سال از زندگی حرفه‌ای، کار و تجربیات مرحوم نادر خلیلی، معمار ایرانی ساکن کالیفرنیا است. این سازه در واقع کیسه‌های درازی است با عرض ۵۰-۴۰ سانتی‌متر و طول مورد نیاز که از خاک پر می‌شوند و مانند برچسب‌های لباس و به کمک دو ردیف سیم‌خاردار در حد فاصل هر کدام از آن‌ها در هم تنیده می‌شوند و آن طور که می‌گویند بنای ساخته شده از آن در مقابل باد و باران و گرما و سرمای شدید، آتش‌سوزی و زلزله و غیره مقاوم است.
ابرخشت به یک الگوی خاص محدود نمی‌شود. الگوی اتاق‌های ۴۰متری و ۲۰۰متری دارد. شاید ابرخشت برای ساخت مثلا یک سالن بزرگ با محدودیت مواجه باشد ولی برای هر تعداد اتاقی که بخواهید جوابگو است.
آزمایش‌های زلزله‌نگاری نشان داده این نوع بناها که ظاهر زیبایی هم دارد و قابلیت افزوده شدن بخش‌های مختلف به آن وجود دارد، توان مقابله‌ای کم نظیری را برابر لرزه‌های سنگین دارند.
به دلیل شکل خاص این بناها و نحوه انتقال نیرو به صورت فشاری، این ساختمان در برابر زلزله مقاوم است. این روش در ایالات متحده به عنوان یک روش ضد زلزله مورد تصویب قرار گرفته شده و آئین نامه‌ای نیز برای آن تدوین شده است.
تقریباً از سال ۱۹۴۸ است که بحث سکونت در خارج جو زمین و خصوصاً ماه و مریخ بخش مهمی از مطالعات و پژوهش‌های خلیلی را تشکیل می‌دهد. در همین سال طرح او برای ساخت مسکن در ماه با سیستم ابرخشت و گلتافتن در ناسا مطرح می‌شود و از آن زمان او از اعضای تیم تحقیقات طرح سکونت و ساخت و ساز در ماه قرار می‌گیرد.

خانه شریفی‌ها (معمار: علیرضا تغابنی)
مشخصه اصلی این پروژه انعطاف پذیری و عدم قطعیت است. به طوری که با حرکت اتاق‌های چرخان، کیفیت فضاهای داخلی و فرم بیرونی بطور مداوم تغییر کرده و به باز و بسته شدن – درونگرا و برونگرا‌شدن – پروژه می‌انجامد. این تغییرات درفصول مختلف یا در سناریوهای عملکردی می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند. نحوه ساخت سیستم چرخش این پروژه در حقیقت تکنیک پیچیده‌ای نداشت. این تکنولوژی هم اکنون در سن‌های گردان تئاترها، نمایشگاه‌های اتوموبیل، صنعت ذوب‌آهن و کشتیرانی ایران سازندگان متعددی دارد. زمین پروژه به مانند بسیاری از بلوک‌های شهری علی رغم عمق زیاد، بر و نمای محدودی دارد. سعی شده است ساختمان با این باز و بسته شدن، به مانند خانه‌های قدیمی کیفیاتی چون «زمستان نشین» و «تابستان نشین» ارائه کند؛ در تابستان حجمی باز، شفاف، پر از خلل و فرج و دارای تراس‌های عمیق و بزرگ باشد و در زمستان‌های‌ تهران که تراس کمتر به کار می‌آید، حجمی بسته، بدون تراس و با حداقل بازشو طراحی شود.

آپارتمان شماره 1 محلات (معمار: رامین مهدی زاده)
محلات شهری در مرکزایران است که 50 درصد اقتصاد آن شامل صنعت سنگ بُریست.درساخت این آپارتمان ازهمین زمینه استفاده شده و با بکارگیری ضایعات سنگ‌ها یک پرو‍ژه منحصربه‌فرد دربافت شهری برپا شده است.این سنگ‌ها درنمای بیرونی ساختمان با زوایای قابل تامل و زیبایی کار شده است واین باعث شده که سازه دارای زبان معماری مدرن وبی نظیری باشد همچنین درمکانی قرار دارد که با درختانی سبز احاطه شده و جو زیبای را دراین شهر تاریخی رقم زده است.
درمحلات برای حفاری و برش سنگ‌ها ازانرژی فسیلی استفاده می‌شود.و با توجه به تکنولوژی مورد استفاده دراین معادن که بازده بسیارکمی دارد. فقط کمتر از50 درصد سنگ‌ها قابل استفاده است و مابقی به عنوان ضایعات دور ریخته می‌شود.اما اجرای این پروژه اثبات می‌کند که باخلاقیت و ایجاد ایده‌های مفید در معماری علاوه برخلق یک اثر زیبا می‌توان درمصرف انرژی‌ها و هزینه ساخت، صرفه‌جویی
قابل ملاحظه‌ای کرد.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:
آفتاب یزد از چاپ نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
نظرات پس از تأیید در بخش روی خط آفتاب روزنامه چاپ می‌گردد.

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام