کاربران محترم: دسترسی به صفحات داخلی روزنامه از ساعت 15 میسر می باشد
AFTAB YAZD NEWSPAPER
یکشنبه, 25 آذر 1397   Sunday 16 December 2018
RSS فیدخوان
روزنامه در یک نگاه

جستجو در آرشیو

 Instagram.com/aftabyazd
طراحی و اجرا: هنر رسانه

زمان انتشار: 14 آذر 1397

صفحه خبر: صفحه آخر

تاریخ زندگی شخصی و اجتماعی افراد دارای معلولیت از روزهای تاریک طرد و تحقیر به روزهای روشن احترام، حضور و مشارکت
در حال گذار است. حضور و مشارکت فعال افراد دارای معلولیت، نیازمند آماده‌سازی، ایجاد و تغییر در ساختار فیزیکی و فرهنگی جامعه است و قدم اول، آگاهی و اطلاع‌رسانی در این زمینه به افراد دارای معلولیت، مردم اجتماع و مسئولین است. تا زمانی که جامعه، افراد دارای معلولیت را انسان‌هایی مستحق ترحم و نیازمند دلسوزی بداند، آنچه در زمینه‌های حقوقی و عملی، برای رفاه آنها انجام می‌شود حتی اگر در حد اعلای خویش نیز باشد، روح حق بودن را با خود نخواهد داشت و همواره بیم آن می‌رود که با تغییر اوضاع سیاسی، فرهنگی و خصوصا اقتصادی جامعه، این رفاه و توجه، دست خوش تغییر گردد و حتی نادیده گرفته شود. در صورتی که آنچه به عنوان حق به افراد تعلق می‌گیرد، حتی اگر در دوره‌ای اجرا هم نگردد، ماهیت وجودی خویش را از دست نخواهد دارد و همواره قابل مطالبه خواهد بود. با نگاهی به شرایط زندگی انسانی در اجتماع، به روشنی با این مسئله روبه‌رو هستیم که
هر فردی که در این لحظه از صحت و سلامت کامل جسمی و روحی برخوردار است در کسری از ثانیه و بر اثرحادثه‌ای که چه خود فرد مسبب آن است یا از طرف فرد دیگری ایجاد شده است یا بلایای طبیعی و مواردی از این قبیل، احتمال دارد سلامتی خود را از دست بدهد و در اقلیت افراد دارای معلولیت قرار بگیرد. در بعضی موارد، افرادی که حتی در تعریف کم‌توانی نیز نمی‌گنجند ممکن است به طور موقت در شرایطی قرار بگیرند که استفاده از خدمات و امکانات جامعه برای آنها سخت یا غیر ممکن شود. دراینگونه شرایط، این افراد از امکاناتی که بر اثر نیاز افراد دارای معلولیت به وجود آمده است استفاده می‌کنند تا بتوانند مسیر زندگی عادی خویش را ادامه دهند. افرادی مثل زنان باردار یا بچه‌دار، افرادی که دچار شکستگی شده‌اند یا به بیماری‌هایی دچار هستند که بر اثر ضعف جسمانی، امکان حرکت راحت ندارند و موارد بسیاری از این قبیل، در این دسته اخیر قرار می‌گیرند. افرادی هم که به سالمندی می‌رسند خصوصا در سنین بالا و کهنسالی، ممکن است دچار کم‌توانایی‌هایی بشوند و نیازمند شرایط خاصی برای حضور و مشارکت در اجتماع باشند. اتفاقات و شرایط زندگی افراد تا حد زیادی تابع توانایی‌ها، شایستگی‌هاو همچنین تصمیماتی است که فرد در زندگی می‌گیرد. با وجود این، آینده فرد، وضعیت مبهمی است که قابل پیش‌بینی نیست و حتی ممکن است آنچه در لحظه بعد در زندگی فرد رخ می‌دهد هیچ ربطی به آنچه او تا قبل از آن انجام داده و توانایی‌هاو شایستگی‌هایش نداشته باشد. یا سختی و مصیبتی که بر او واردمی‌گرددتناسبی با اشتباه و غفلتی که در زندگی کرده، نداشته باشد. بنابراین، قسمتی از زندگی افراد وابسته به عنصری است که ازآن، با نام "سرنوشت" یادمی‌شود و سرنوشت مقوله‌ای است که غالبا و خصوصا در زمینه نتایج حاصل از اشتباهات فردی در زندگی، در حیطه اختیارات و خواسته‌های فرد قرارنمی‌گیرد.
فرد، تنها یک لحظه بعد از تغییر چراغ راهنمایی، از خیابان عبورمی‌کند و ماشینی در همان لحظه سرمی‌رسد و بدون توجه به وضعیت راهنمایی، با سرعت قصد رد کردن چراغ را دارد و تصادفی رخ می‌دهد و او برای همیشه امکان حرکت را از دست می‌دهد. فردی در حال باز کردن درب منزل خویش است که بر اثر غفلت کارگر ساختمانی که در همسایگی او در حال ساخت و ساز هستند،آجری از بالا پرتاب شده و به سرش اصابت می‌کند و به چشمان و عصب بینایی‌اش آسیب می‌رساند و هزاران مثال از این دست، همه نشان از آن دارند، که هر فرد سالمی، در هر لحظه، ممکن است حتی در مواردی، بدون قصور شخصی هم، از نعمت سلامتی بی‌نصیب گردد و زندگی، سرنوشتی را برای او رقم بزند که هرگز تصورش را هم نمی‌کرده است.
عادلانه نیست که فردی که به خاطر قصور دیگری یا خودش یا حادثه‌ای ناخواسته، از لحاظ جسمی و روحی صدمه‌ای می‌بیند و از توانایی در جسم خویش محروم می‌گردد از سوی اجتماع هم دچار محدودیت و محرومیت گردد. در واقع فردی که دچار نقصانی در سلامتی خود به طور موقت یا دائم می‌گردد باید تنها دغدغه‌اش رفع آن مشکل یا کنار آمدن و پذیرفتن آن باشد نه اینکه این مشکل، آغاز هزاران مشکل و محرومیت اجتماعی باشد. در واقع وقتی فرد دارای معلولیتی در اجتماع، امکان دسترسی به امکاناتی را ندارد این مسئله ناشی از کم‌توانی فرد نیست بلکه ناشی از ناتوانی جامعه در ارائه خدمات به او می‌باشد. شرایط افراد دارای معلولیت یا تغییر شرایط افراد سالم و دچار شدن ایشان به معلولیتی، چه با تقصیر شخصی یا چه بدون تقصیر، نباید بر بهره‌مندی، دسترسی، حضور و فعالیت افراد در اجتماع تاثیر بگذارد. غالبا افراد دخالت خواسته و مستقیمی در کم‌توان زاده شدن یا دچار معلولیت شدن خویش ندارند و حتی اگرهم داشته باشند شایسته نیست که این معلولیت، مانع بهره‌مندی فرد از حقوق انسانی خویش گردد. همه این موارد گواه این مطلب است که؛ آنچه دولت در زمینه حضور و مشارکت و دسترسی اجتماع برای افراد دارای معلولیت انجام می‌دهد در واقع، قسمتی از تعهد و وظیفه او در مقابل همه شهروندان است.قابل استفاده و قابل دسترس ساختن اجتماع برای افراد دارای معلولیت، به صورت بالفعل، باعث بهره‌مندی و حضور این افراد در اجتماع است و به صورت بالقوه، ضمانتی است برای همه افراد سالم، که اگر زمانی دچار معلولیت شدند و احتمال آن برای هیچ فردی هیچ گاه صفر نیست؛ این شرایط، بر بهره‌مندی آنها از امکانات اجتماع تاثیر منفی نگذارد و سدی در راه زندگی و رسیدن به خواسته‌هاو هدف‌هایشان نباشد.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:
آفتاب یزد از چاپ نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
نظرات پس از تأیید در بخش روی خط آفتاب روزنامه چاپ می‌گردد.

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام