کاربران محترم: دسترسی به صفحات داخلی روزنامه از ساعت 15 میسر می باشد
AFTAB YAZD NEWSPAPER
یکشنبه, 29 مهر 1397   Sunday 21 October 2018
RSS فیدخوان
روزنامه در یک نگاه

جستجو در آرشیو

 Instagram.com/aftabyazd
طراحی و اجرا: هنر رسانه

زمان انتشار: 10 مرداد 1397

صفحه خبر: باشگاه نویسندگان

در شرایط سیاسی- اقتصادی منتهی به سال ۹۲، پیروزی کاندیدای مورد حمایت اصلاح‌طلبان و منتقدان وضع موجود، توانست بخشی از التهابات فضای عمومی کشور را کنترل و دل‌ها را به آینده‌ای نه چندان دور امیدوار کند. کلید سحرآمیز روحانی البته چیزی فراتر از برجام نبود. قرارداد بین المللی‌ای که اگرچه تمام خواسته‌های بحق ایران را برآورده نمی‌کرد اما تنها راه حل منطقی برای عبور از بحران بود. برنامه جامع اقدام مشترک توانست وضعیت کشور را از حالت بحرانی خارج کند و آرامش را به جامعه برگرداند؛ دستاوردی که اگرچه کافی نبود اما توانست برای بار دوم موجب اعتماد مردم به روحانی در انتخابات96 شود.
با ظهور ترامپ، پدیده افسارگسیخته‌ و سلطه‌گری آمریکایی که هیچ‌گونه مخالفتی را برنمی‌تابد، قفل جدیدی به این قرارداد زده شد. در تحلیل انگیزه‌های ترامپ برای این اقدام، مباحث و گمانه‌های متعددی را می‌توان طرح کرد که البته در مجال این مقال نیست.
به هر روی واقعیت انکارناپذیر آن است که خروج آمریکا از برجام و محاصره اقتصادی ایران تاثیراتی بر ساحات مختلف معاش مردم ایران دارد.
روحانی اما در آستانه‌ یک‌سالگی دولت جدیدش علاوه بر مشکلات یاد شده مدام توسط مخالفان به چالش کشیده می‌شود. شاید او ساعت‌ها در تنهایی خودش به شعار‌های انتخاباتی و انتقاداتش از دولت‌های پیشین و رقبایش می‌اندیشد به دنبال نقطه‌ای برای تمایز است.
رئیس جمهوری که با چالش‌هایی مواجه است اما حتی در میان نزدیک‌ترین افراد به خود حامیانی از خودگذشته و عاملانی دست از جان شسته نیز ندارد. در حالی که او بارها در جمع عالی‌ترین مدیرانش از سکوت و عدم همراهی آنها انتقاد کرده است. معضلی که اقلا دو رئیس جمهور پیش از او با آن مواجه نبودند.
در شرایط فعلی او باید تصمیم بگیرد یا همانند فردی معمولی دولت را با کارنامه‌ای ضعیف به منزل پایانی برساند یا دست به تحولاتی اساسی بزند و در تاریخ
ماندگار شود.
شرایط اقتصادی فعلی بی‌شباهت به وضعیت دولت ملی دکتر مصدق پس از ملی شدن صنعت نفت نیست. شرایطی که ایستادگی در مقابل بیگانگان به بهانه‌ خلع ید انگلیس از منابع نفتی، کشور را در محاصره اقتصادی قرار داد اما قدرت ملی پشتوانه‌ای دولتی بود که بهای استقلال را پرداخت ولی جاودانه شد.
نگارنده در مقام تایید همه اقدامات و مواضع دکتر مصدق نیست و شاید در فرصتی دیگر انتقادات خود را به مرحوم دکتر مصدق نیز مرقوم دارد لذا مراد، تشابه مسئولیت تاریخی در ایستادگی و مبارزه برای استقلال و آزادی و با پشتوانه‌ای ملی در شرایط حساس کنونی است؛ مسئولیتی که دکتر مصدق پس از دریافت حکم نخست وزیری، در سخنانی کوتاه که از رادیو پخش شد، هدف خود را چنین بیان می‌دارد :
«هم‌وطنان عزیز، هیچ تصور نمی‌شد موقعیتی پیش آید که به عنوان نخست وزیر به وسیله رادیو با شما صحبت کنم و هیچ وقت فکر نمی‌کردم که با ضعف مزاجی که دارم مسئولیت چنین کار خطیری را تقبل نمایم. قضیه نفت سبب شد که من این بار ِگران را به دوش بکشم و اکنون تنها خدا می‌داند که تا کی آن را تحمل کنم. .. تردید ندارم که برای قبول این کار و بار گرانی که به دوش گرفته ام از بین می‌روم. چون مزاج من متناسب با قبول چنین وظیفه مهمی نیست ولی در راه شما جان چیز قابلی نیست و از صمیم قلب راضی هستم که آن را فدای آسایش شما کنم...»
مردم ایران بدون شک در جریان گذر از محاصره اقتصادی متحمل فشارهای زیادی خواهند شد و طبقه فرودست و متوسط جامعه بیش از پیش قدرت خرید و امکانات رفاهی خود را از دست خواهند داد. اما اگر نیک بنگریم راه زود بازدهی برای دفع این فشارها وجود ندارد. مسئله سازش نیز اساسا چون به معنای استحاله انقلاب و گذر از شعائر نظام است آنقدر پرهزینه است که پذیرش آن از سمت حاکمیت دور از ذهن و عملا بعید است. لذا می‌توان گفت عملا متحمل شدن این فشارهای اقتصادی اجتناب ناپذیر است. بنابرین چرا این مقاومت ملی را به یک مبارزه مقدس تبدیل نکنیم.
مصدق در آذرماه 1331 در دفاع از مبارزه به خاطر حفظ حاکمیت ملی و آزادی و استقلال کشور خطاب به نمایندگان مجلس می‌گوید :
«آنان که مبارزه مقدس ما را با مقیاس آنچه که از لحاظ شرایط اقتصادی عایدمان شده، می‌سنجند و این مبارزه را دست کم می‌گیرند یا استقلال را در مقایسه با چند میلیون پوند ارزیابی می‌کنند، مرتکب اشتباهی بس عظیم می‌شوند. آزادی و حاکمیت ایران چیزی نیست که در معرض حراج گذارده شده باشد».
روحانی نیز امروز فرصتی استثنایی دارد تا با اعلام وضعیت خاص و پذیرش آن همانند مصدق، دولت «اقتصاد بدون نفت» را بر این کشور حاکم کند. اقتصاد نفتی و برداشت از چاه‌های نفت که باعث انقطاع رابطه دولت- ملت می‌گردد، باید با مالیات یعنی وابستگی دولت به ملت جایگزین شود و تلاش دولت، مصروف استقرار اقتصادی درونزا و مبتنی بر تولید ملی به جای اقتصاد مصرف‌گرای فعلی شود. در عوض پول نفت و سایر منابع زیرزمینی صرف توسعه زیرساخت‌ها و امکانات ثروت‌ساز برای کشور شود.
روحانی باید حاکمیت ملی را بر اقتصاد کشور خصوصا نهاد‌های شبه دولتی حاکم کند و سود مفت‌خوارگی و سفته‌بازی را در مقابل کار و تلاش واقعی به حداقل ممکن برساند. با کمک شفافیت ریشه رانت را از اقتصاد کشور بخشکاند و جایی برای رانتی‌ها‌ و آقا‌زادگان گردن کلفت اشرافی در داخل کشور باقی نگذارد.
کابینه‌ خود را از مخفیگاه محافظه‌کاران و شرکت سهامی خاص باندهای مختلف و محمل عقول خدادادی ناقص به مجمع نخبگان واقعی همه اقشار مردم که در این راه دست از دنیا شسته‌اند تبدیل کند.
دست به توسعه سیاست داخلی بزند و تنگ‌نظری‌های خودساخته را ملغی کند و همه فرزندان انقلاب و ایران را برای پیشرفت و آبادانی ایران دعوت به وحدت و مشارکت کند.


ارسال ديدگاه
نام: ايميل: ديدگاه:
آفتاب یزد از چاپ نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
نظرات پس از تأیید در بخش روی خط آفتاب روزنامه چاپ می‌گردد.

ناحیه کاربری

آدرس ایمیل:
رمز عبور:
 
رمز عبورم را فراموش کرده‌ام

ثبت نام